پيامبران جز محمد صلّى اللّه عليه و آله برتر است ( 1 ) و بر اين مطلب استدلال مىنمود به گفته خداوند متعال : وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ؛ زيرا مقصود از وَ أَنْفُسَنا ، نفس محمد صلّى اللّه عليه و آله نيست ؛ زيرا كسى خود را فرا نمىخواند بلكه مقصود غير از آن است و اجماع نموده‌اند كه آن ديگرى ، « على بن أبي طالب بود » ، پس آيه دلالت دارد بر اينكه نفس على همان نفس محمد است و ممكن نيست كه اين نفس خود ، عين آن باشد و مقصود اين است كه اين نفس همانند آن نفس است و اين امر ، مساوات بيان آنها در همهء وجوه را مقتضى مىگردد ، ما عمل به اين عموم را در حق نبوت ترك نموديم و در حق فضيلت در برپا داشتن دلايل كه محمد صلّى اللّه عليه و آله پيامبر بود و على چنان نبود و به جهت وجود اجماع بر اينكه محمد صلّى اللّه عليه و آله از على ، افضل بوده و ما سواى آن ، مورد عمل باقى ماند . ( 2 ) و نيز اجماع دلالت دارد بر اينكه محمد صلّى اللّه عليه و آله از ساير پيامبران عليهم السّلام افضل بوده است ، پس لازم مىآيد كه على از ساير پيامبران افضل باشد . . . » « 1 » . ( 3 ) آيهء ابرار از آيات درخشان خداوند كه فضيلت عترت پاك را ارج نهاده ، « آيهء ابرار » مىباشد . خداى تعالى فرمود : إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً « 2 » . « و نيكوكاران عالم در بهشت از شرابى نوشند كه طبعش ( در لطف ، رنگ و بوى ) كافور است . از سرچشمه گوارايى آن بندگان خاص خدا مىنوشند

--> ( 1 ) رازى ، تفسير 8 / 86 . ( 2 ) دهر / 5 - 7 .